31 هفته و یک روز...

سلام جیگرک!

خوبی مامانی؟

من که خیلی حس خستگی دارم.

پارسا رو بردیم این هفته خونه اشون؛ تو مدتی که بود کلی کار کردم و شبها خیلی پاهام درد می گرفت. تو هم که شیطوووووووون. فکر کنم دوست داشتی بیرون می بودی تا بتونی بازی کنی و شلوغ کنی و همه جا رو به هم بریزی. شایدم حسودی می کردی که بابایی داره با پارسا بازی می کنه.

حسودی نکنی یه وقت هاااا... حالا تو بیا ببین بابایی چقدر تو رو دوست داره و باهات بازی های قشنگ و بامزه می کنه که هیچ بابایی از این بازی ها بلد نیست اصلا... بلههههههه این جوریاس...

چهارشنبه رفتم دکتر همه چی خوب بود و برام سونوگرافی نوشت که تو این هفته برم انجام بدم. یعنی پنج شنبه. قرص آهن هم تموم کرده بودم برام نوشت. همیشه خارجی می خریدم این دفعه به توصیه ی خاله های باردار ایرانی خریدم تا حالا ببینم تاثیرش چه جوریه. به نسبت قیمت که ده برابر ارزونتر بود.

خب بریم سراغ این هفته:

تغییرات مامانی:

قد: 160 سانتیمتر

وزن: 78.700 کیلوگرم

دور شکم: 104 سانتیمتر

تغییرات: دوباره دارم وزن اضافه میکنم. نیست پارسا این جا بود منم باهاشون حسابی خوردم خودمو چاق کردم. باید رعایت کنم وگرنه خانوم دکتر دعوام میکنه. دور شکمم یه سانت اضافه شده که احتمالا بخاطر این پرخوری بوده دیگه...

علائم: خستگی و پادرد زیاد تو این هفته که گذشت داشتم. یبوست هم که نه اونجوری زیاد ولی خوب شکمم خوب کار نکرده.

موعد دکتر: چهارشنبه 12 شهریور...  پنجشنبه ی این هفته هم باید برم سونوگرافی...

احساسات مامانی: کم کم دارم کلافه میشم و دوست دارم هر چه زودتر به دنیا بیای. ولی بعد از کلی افکار اینچنینی به خودم میگم همه چی رو بسپر به خدا و بشین ببین چی برات رقم میزنه. بعد به خدا میگم خداجون تو که میدونی الان شرایط من جوریه که از این افکار به ذهنم میاد و حساس شدن هم از علائم این روزهای بارداری هست پس یه وقت اگه حرفی زدم و فکر نامربوطی کردم نذاری به حساب اینکه از ته دلم میگم ها. خلاصه که دیگه انتظار و دلتنگی برای اومدن تو مامانی رو کلا دیوونه کرده. تازه یه استرس دیگه هم دارم که این هفته سونو داریم ببینم وزنت خوب رفته بالا یا نه. ایشالله که خوب و سلامتی و همه چیز طبق خواست خدا پیش میره.

دوستت دارم پسر خوشگلم!

بووووووووووووووس